Wangkongan Bah Oding (2)


DINA bulan puasa nu ka tukang mah, Jang Uyéh geus buleud patékadanana. Sanajan manggih gogoda anu rohaka ogé, manéhna kedal jangji moal nepi ka batal puasa. Teuing aya patula-patalina jeung Néng Déwi, atawa mémang Jang Uyéh téh geus maju ka bener. Malah nurutkeun pangakuanna mah, pangna taun saacanna ‘tamat teu puasa’ téh, lain ku nanaon. Ukur teu kuat nahan hayang ngaroko wungkul. Sakumaha katerangan Néng Déwi, ari kana barang dahar  mah Jang Uyéh téh da tara pati teuing (ari keur euweuh mah). Contona, basa poé  mangkukna nganjang ka imah Néng Déwi, Jang Uyéh ukur ngaregot cai orson wungkul. Padahal harita téh disuguhan buah apel, kuéh, jeung…bata. Maklum kolotna Néng Déwi téh apan Bos matrial di  wewengkon Warung Situ.

Teu pati béda jeung Mang Aniw, ari perkara ngaroko mah. Sarua dina bulan puasa nu katukang ogé, Mang Aniw pernah dibawa ka rumah sakit. Apan éta ogé mimitina mah alatan ngaroko. Ari puasa hayang, tapi jurig roko ngagoda. Tungtungna mah Mang Aniw adug lajer dina kasur, bari ngagesekan biwirna ku leungeun. Beuki lila, beuki tarik, nepi ka antukna mah biwir Mang Aniw jeding. Puguh baé reuwas kareureuhnakeun. Pangpangna mah, basa dur magrib téh Mang Aniw teu bisa dahar-dahar acan. Boro-boro nepi ka bisa ngaroko.

Si Adul mah geus teu kudu dicaturkeun deui. Basa dina maleman munggahna, teu sirikna nyerebung kawas karéta api. Malah béjana nepi ka waktuna imsak ogé, Si Adul can eureun ngaroko. Ari dahar mah sigana téh poho baé. Dur subuh, can seubeuh kénéh ngarokona. Antukna bako sabungkus téh dihuapkeun jeung pahpir-pahpirna. Puguh baé adug lajerna mah. Nasibna ogé teu pati béda jeung Mang Aniw. Tapi ari perkara Kadus Idod mah, lebeng can aya nu nyahoeun. Béjana mah sarua anu jadi cukang lantaranna téh roko. Teuing kumaha mimitina, Kadus Idod nepi ka sirahna ngajarendol sagedé endog hayam. Asa kurang nyambung puguh ogé. Tapi da keukeuh, ceuk Bi Kadus ogé, Kadus Idod téh cilaka alatan roko.

“Matak ogé, kudu dieureunan ngaroko téh. Bahaya…” ceuk Jang Uyéh, basa keur ngalongok Kadus Idod.

“Gampang ari nyarita mah. Tapi palebah prak-prakanana anu hésé téh. Kawas teu karasa baé,” Si Adul rada muncereng. Hayang kapuji ku Néng Iva kawasna téh.

“Da uing mah Alhamdulillah, geus teu beuki ngaroko,” Jang Uyéh nyarita deui.

“Kumaha tah carana, nepi ka bisa eureun udud?” Bah Oding rada curinghak.

“Gampil pisan, Bah. Ngarah teu hayang ngaroko, mémang perelu diakalan. Ari uing mah carana téh kieu: Unggal hayang ngaroko, sok diselapkeun heula rokona kana kélék. Puguh baé roko téh jadi bau. Antukna uing jadi teu hayang ngaroko,”

“Meunang sabaraha jirangan tah, silaing nyelapkeun udud kana kélék?” Bah Oding semu anu panasaran.

“Ah, kakara lima batang ogé, Alhamdulillah uing mah geus kapok. Teu hayang ngaroko deui nepi ka ayeuna,”

“Alus ogé ana kitu mah. Cik ah, Abah ogé hayang nyobaan. Tapi ari nyelapkeun udud kana kélék, matak ngabatalkeun puasa?” kituna téh bari ngareret ka Ustad Wawan.

“Nya moal atuh. Kajaba lamun rokona tuluy dihuapkeun,” témbal Ustad Wawan.

“Iiih…gila-gila acan…” meh bareng, tingbirigidig bari nutupan biwir ku leungeun. Malah Bah Oding mah tuluy ngejat ka luar. Muru ka imahna, anu teu pati jauh ti Kadus Idod.

Kakara ogé asup ka patengahan, panon Bah Oding mani geus manco kana méja. Aya kénéh roko sésa saur, lima batang deui mah. Mangkaning roko kéréték, paméré ti incuna. Geus kabayang baé nikmatna, upama harita éta roko diseungeut. Tapi Bah Oding satékah polah nahan kahayangna. Nepi ka antukna mah inget kana omongan Jang Uyéh. Belenyeh, seuri sorangan, bari ngaléngkah ka deukeut meja. Kop kana roko sabatang. Tuluy diselapkeun kana kélékna. Sanggeus rada lila, roko téh diambeuan. Belewer, dibalangkeun.

“Enyaan, jadi geuleuh ngarokona ogé…” gerentes Bah Oding. Kituna téh bari kop deui, kana roko. Tuluy diselapkeun kana kélék. Diambeuan. Tuluy dibalangkeun. Kitu jeung kitu baé, nepi ka roko dina méja téh, teu nyésa hiji-hiji acan.

Teuing élmu Jang Uyéh anu matih, atawa mémang kélék Bah Oding anu bau kabina-bina. Écésna mah, Bah Oding geus tara katingali ngaroko deui. Suksés pisan, hayang euereun ngaroko ti keur jaman lalagasan téh. Nepi ka Bah Oding ngahajakeun néangan Jang Uyéh, pikeun nganuhunkeun kana sagala rupa papagahna.

“Nuhuuun Ujang. Ku jasana Ujang, ayeuna mah Abah téh geus teu beuki udud…” kitu pokna Bah Oding, basa kabeneran panggih jeung Jang Uyéh di Warung Situ.

“Sukur pisan atuh, Bah. Sugan baé satuluyna teu hayang ngaroko-ngaroko deui…”

“Sigana mah nepi ka iraha ogé, Abah moal ngambeu deui haseup udud,” kituna téh bari ngaluarkeun roko kréték tina jero pesakna. Puguh baé, meunang sakedapan mah Jang Uyéh molohok mata simeuteun.

“Ké, ké, ké…naha Abah téh kawas nu lieur? Ongkoh bieu nyarita, geus tara ngaroko? Geuning éta ngaluarkeun roko?” Jang Uyéh tumanya, bari tarangna beuki kerung baé.

“Sing wani kabéntar gelap tah, mémang geus tara udud. Tapi Abah téh, ayeuna kacanduan nyelapkeun udud kana kélék. Pokona mah, lamun teu nyelapkeun udud téh, mani sok asa gararéték.” Témbalna kalem naker. Tuluy roko téh diselapkeun kana kélék. Teu maliré kaayaan Jang Uyéh anu méh ngajungkel awahing ku reuwas.***

Satu Balasan ke Wangkongan Bah Oding (2)

  1. Neni Yuhaenah mengatakan:

    sanes ge Bah Oding teu kitu – kitu acan mah . . .

Tinggalkan Balasan

Isikan data di bawah atau klik salah satu ikon untuk log in:

Logo WordPress.com

You are commenting using your WordPress.com account. Logout / Ubah )

Gambar Twitter

You are commenting using your Twitter account. Logout / Ubah )

Foto Facebook

You are commenting using your Facebook account. Logout / Ubah )

Foto Google+

You are commenting using your Google+ account. Logout / Ubah )

Connecting to %s

%d blogger menyukai ini: